PROJECT LEIJLIJNEN
UPDATE VAN 26 JAN 2014
Aankondiging Datum
De
Stichting is verheugd de eerste datum van verenigd gebed en meditatie t.b.v. het
vrijmaken van energetische blokkades en het versterken van de Aardse leijlijnen
aan te kondigen. Het zal plaatsvinden op:
Zondag 2 februari
2014
Deze
uitnodiging geldt niet alleen iedereen uit de meer dan 60 landen die hebben
geschreven dat ze deel willen nemen aan deze onderneming, maar ook degenen die
deze boodschap voor de eerste keer lezen. Iedereen is meer dan welkom om bij
elke mogelijk in te springen.
Wat
betreft de timing, er is een groeiend bewijs om te suggereren dat de periode voor en na een lage zonnestand (i.e. zonsopgang en zonsondergang), al dan
niet zichtbaar aan de hemel, de optimale
tijd van de dag is. Natuurlijk sluit deze suggestie niet uit dat jullie je
toewijding op enig ander tijdstip aanbieden. Het betekent simpelweg dat vanwege
hieronder genoemde redenen wordt verondersteld dat de heilige paden tijdens
dageraad en schemering toegankelijker zijn.
Aangezien
het tijdstip van plaatselijke zonsopgang en – ondergang, afhankelijk van de
geografische positie van elke deelnemer, zal verschillen, zou men zich voor
kunnen stellen dat deze gebeurtenis een voortdurende en progressieve golf is
van intentionele healing, terwijl de Aarde van west naar oost om haar as
draait. Stel je voor hoe de gewijde kruispunten gestaag met een enorme gloed
oplichten, terwijl iedere blokkade op haar beurt wordt opgeheven, wanneer in de
gebieden van de Stille Oceaan en in het Verre Oosten de dag begint. Zo’n
opeenvolging zorgt voor een doorgaande passage en vooruitgang van het licht
door de gewijde paden terwijl de dageraad verder westwaarts voortschrijdt. Dit
beeld geeft een geheel nieuwe interpretatie van het Bijbelse vers:
"Want gelijk de bliksem uitgaat van het oosten, en schijnt tot het westen, alzo zal ook de toekomst van den Zoon des mensen wezen"- Matthëus 24:27
Welk
bewijs inspireert deze zeer bevoorrechte tijden? Welnu, het is bekend dat de 12e
eeuwse religieuze Tempeliers (die zich geformeerd hebben uit de Cisterciënzer
Orde en een behoorlijke kennis van de ‘zoutlijnen’ bezaten), hun extensieve dag
van gebed begonnen rond 04:00 a.m. [1], zeer waarschijnlijk om te profiteren
van het effect van de ‘rijzende zon’ die dan de gewijde lijnen optimaal
doordrong. Op mid-noordelijke hoogten, tijdens de zomerzonnewende, kan men de
zonsopgang rond 05:00 a.m. verwachten. In het tegenovergestelde geval, bij de
winterzonnewende, zal de zon niet verschijnen voor ca. 08:30 a.m. In beide
gevallen zullen de Tempeliers voor zonsopgang zijn opgestaan en in het holst
van de winter, in een koud klooster, zouden ze zo’n viereneenhalf uur voor
zonsopgang in gebed zijn gegaan. Dat is een buitengewone toewijding, maar er
zal duidelijk een reden voor zijn geweest.
Zelfs
vandaag de dag vinden, n.a.v. deze traditie, vele openbare erediensten op
bepaalde dagen en en masse plaats in ofwel de vroege ochtend of de late middag.
Het is ook opmerkelijk dat het meest gewijde deel van enig huis van verering
geacht wordt de kansel te zijn. Kansels zijn op het oosten gericht aangezien
dat de richting is waar de Zon tijdens de huidige cyclus van de rotatie van de
Aarde opkomt.
Tijdens
de vroege 1990-er jaren publiceerde een wichelaar van de Addlestone Historical
Society in Engeland een serie interessante waarnemingen die het zogenoemde
“Solaire Transitie Effect” beschreven. Zoals het verslag van de ontdekker
tijdens herhaalde proeven op verschillende locaties aantoont, is de grootte van
de leijlijn en derhalve de capaciteit, significant afhankelijk van de
plaatselijke zonnehoogte:
“Alle drie de leyen
werden tijdens zonsopgang getest, en alle drie namen ze toe in grootte van zes
tot twaalf passen… Het leek erop dat het een resultaat was van het horizontaal
passeren van de zon over de energielijnen…
We arriveerden net
voor het tijdstip dat ik “het zonsopgangraam” was gaan noemen, en ik ontdekte
dat de lijn haar normale breedte had. Toen, nogal plotseling, nam die toe tot
een verbijsterende 212 passen! Echt een geomantische corridor!
Het
zonsopgang/ondergang effect zou blijken van groot belang te zijn. Het moet net
een grote staande puls zijn die de scheidslijn tussen donker en licht volgt
terwijl deze westwaarts rond de Aarde snelt. Er kan nooit een tijd zijn wanneer
deze altijd bewegende grote cirkel niet leyen tot activiteit ergens op de
planeet stimuleert.”
Hier is nog een duidelijk
voorbeeld uit de wereld van de natuur. Op 7 oktober 2011 hoorde men het eerste
kraaien van het huishaantje om precies 06:00, zo’n 25 minuten nadat de zon 18
graden onder de plaatselijke horizon stond – de zogenoemde “astronomische dageraad”.
Het was 07:30 voordat de zon feitelijk opdoemde aan een ononderbroken horizon,
maar het haantje nam de eerste fotonen van de komende dageraad 90 minuten
eerder met zijn innerlijke sensoren waar. Men kan niet zeker zijn hoe, maar
sterke intuïtie suggereert dat leylijnen een fundamentele rol spelen in deze
natuurlijke functie, net als de vogeltrek in het algemeen.
Het is alsof Gaia speciaal
wordt versterkt door een laagstaande zon. Haar leylijnen lijken uit te zetten
en toe te nemen in hun energetische en informatiedragende capaciteiten tijdens
dit tweemaal daagse solaire aspect. Dus, met de paden die zich vergroten tot
tenminste tweemaal hun capaciteit, is dat niet een zeer passende tijd om ze van
ongewenste energieën te ontdoen en deze te vervangen door het licht van
compassie? Is dit de tijd waarop de Aarde veel ontvankelijker en toegankelijker
is voor behandeling?
Om de passende periode van
leylijn expansie voor het doel van deze meditatie te vatten, werd de timing
zorgvuldig ingeschat op basis van de”astronomische dageraad”. Dit is het punt
waarop de zon voldoende onder de horizon is om ervoor te zorgen dat de zwakste
sterren nog met het blote oog kunnen worden gezien. Het kan ook in het algemeen
worden beschreven als de tijd waartussen de verlichting van de hemel toeneemt
voor zonsopgang (dageraad) of afneemt voor zonsondergang (schemering).
Gedurende dat interval reageert het zonlicht progressief met het bovenste deel
van de atmosfeer en deeltjes - zowel natuurlijke als gefabriceerde - die in de
lucht hangen en die soms een spectaculaire voordageraadse of naschemeringse kleurschakering
creëren. Iedereen die zo’n dramatische zonsop- of ondergang heeft gezien weet
dat dit krachtige gebeurtenissen zijn voor het oog en de ziel.
Op de datum in kwestie zal de
hoeveelheid astronomische dageraad variëren tussen 1¼
en 4 uur, afhankelijk van de
geografische breedtegraad waarop de deelnemer zich bevindt. Deze specifieke
periode verschaft derhalve een potentieel “raam van mogelijkheid” om de leylijn
expansie voor het doel van deze meditatie te benutten.
Dus als je je bijvoorbeeld op
40N breedte bevindt en van plan bent om ’s morgens mee te doen wanneer de zon
opkomt om (laten we zeggen) 07:11 lokale tijd, dan zou je al 75 minuten eerder
kunnen beginnen, om 05:56 lokale tijd, voor het beste resultaat. Men kan er
niet zeker van zijn, maar degenen die op hogere breedtegraden zitten zouden wel
eens een betere positie kunnen hebben om een nog langere duur van expansie te
ervaren vanwege de langere duur van de dageraad.
Zoals de Addlestone wichelaar
schreef, leylijnen schijnen naar hun normale formaat terug te gaan zo’n 30
minuten na zonsondergang en zo’n 40 minuten na zonsopkomst. Gezien de
onderwerpen over de Tempeliers, het haantje en het dageraadskoor in het
algemeen, wordt er sterk gespeculeerd dat de groei van een leylijn naar een
maximum in een groter tijdssbestek plaatsvindt dan de hierna volgende terugkeer
naar de normale grootte. En vanwege die reden zouden de deelnemers voor
voldoende dekking moeten zorgen voor zonsopgang en na zonsondergang.
Ter verdere overweging
De eerste gebeurtenis wordt een
“verenigde” periode van gebed, meditatie of simpelweg energie of gedachten
wijden aan leylijnen genoemd. Toch is het alleen “verenigd” in die zin dat het
voortdurend en progressief op een enkele dag zal gebeuren en niet noodzakelijk
“in koor” vanwege de tijdsverschillen in de wereld. De verwachting is dat
deelnemers voornamelijk hun intentie focussen op hun eigen regio om te
profiteren van het plaatselijke solaire transitie effect waar we eerder over
schreven. Toch, hieraan toegevoegd, zouden ze ook kunnen overwegen bij te
dragen aan het aanvullende scenario dat hieronder volgt:
Wat als er een plaats op Aarde is,
die, mocht er genoeg meelevende intentie tegelijkertijd op de plaatselijke
tijden van de laagstaande zon geconcentreerd worden, een overweldigende
liefhebbende resonantie over het hele leylijnennetwerk produceert? Per
definitie zou dat een punt van grote fijngevoeligheid moeten zijn. Is er zo’n
punt en zo ja, waar is dat?
Tijdens hun onderzoek van de
Michael–Maria ader van Zuid Engeland, redeneerden Hamish Miller en Paul
Broadhurst als volgt [2]:
“Dus volgens universele traditie is de staf van Mercurius (de Caduceus)
een symbool van natuurlijke energieën die werkzaam zijn in het menselijk
lichaam. Wanneer de Aarde zelf een enorm wezen is, zoals door zowel oude
wijsheid als de Gaia theorie van de moderne wetenschap begrepen wordt, zou het
hermetische principe van ‘zoals boven, zo beneden’ ook moeten gelden voor het
levende lichaam van de planeet. Het is alleen maar een kwestie van schaal.”
De diepgaande implicatie van
deze bewering is dat de Aarde zelf bepaalde energiecentra of chakra’s bezit,
die corresponderen met die van het menselijk lichaam. We weten en begrijpen
vanuit ons eigen wezen dat er een chakra is boven alle andere dat het stromen
van liefde met intensiteit bemoedigt, uitzendt en ontvangt – het hartchakra.
Het kan eveneens gewicheld en gefotografeerd worden. Gegeven dat de mensen de
kinderen van de Aarde zijn, en we ons via ons eigen hart met haar verbinden,
dan is het volkomen redelijk te suggereren dat Moeder Aarde eveneens een
hartchakra heeft. Maar waar bevindt zich dat?
Robin Health, een autoriteit op
het gebied van megalithische astronomie en cultuur, met een bijzondere
interesse in de uitlijningen en gewijde sites in Wales [3], erkende dat, wat
pas relatief kort geleden als de Michael-Maria as in het westelijk deel van
deze uitlijning werd gelabeld, beter bekend was onder de vroegere
prehistorische naam in het oostelijk deel:
“De meest bekende uitlijning in Engeland is onweerlegbaar tevens de
langste lijn die over Engeland kan worden getrokken. Nu bekend als de
Michael-lijn, vanwege de overvloed aan St.Michael kerken op de westelijke
lengte, loopt deze over 240 mijl van Cornwall naar East-Anglia. Over zijn
oostelijke lengte kan hij geïdentificeerd worden met zijn veel oudere naam – de
Icknield Way. De lijn gaat door
of langs zo’n verzameling belangrijke historische en natuurlijke sites,
waardoor het van een betekenis is die niet kan worden genegeerd.”
Derhalve is de herkomst en de
antieke oudheid van deze uitlijning niet aan twijfel onderhevig. Robin, die ook
de belangrijke vraag stelde, “Beheerst de
mens het landschap, of beheerst het landschap de mens?”, nam eveneens waar
dat deze oude uitlijning nog steeds heel actief is en zich ontwikkelt [4]:
“De uitlijning bekrachtigt veranderingen in sociale machtsstructuren,
en suggereert dat dit proces nog steeds bezig kan zijn. Zeker, inspectie van de
lijnen suggereert dat in relatief recente tijden nieuwe krachtpunten op deze
uitlijning werden geplaatst.”
Een cirkel met een 20 mijl
radius omgeeft een cluster van zes van de meest populaire antieke sites in
Engeland, inclusief het wereldberoemde Stonehenge, Glastonbury en Avebury; vijf
van deze sites vallen samen met de meest zuidelijke boog van deze cirkel. De
Michael-Maria as, of Icknield Way, deelt deze cirkel exact doormidden. De
antieke en historische nederzettingen van Bath en Bristol vallen hierin.
Hamish Miller en Paul
Broadhurst hebben de dynamica van de knooppunten binnen deze geconcentreerde
zone van gewijde energie verder uitgelegd [2]:
“De twee serpenten, in elkaar gewikkeld rond de staf, hadden een
tegengestelde polariteit: Er was de solaire ‘Michael’ slang, en er was de
lunaire ‘Maria’. Markeerden zulke plaatsen als St Michael’s Mount, Glastonbury, Avebury en alle andere knooppunten de
chakrapunten langs de staf van de St. Michael uitlijning? Wellicht markeerde de
verplaatsing van de aandacht van Avebury - om zich later in Christelijke tijden
te centreren op Glastonbury - de zich ontwikkelende evolutionaire vooruitgang
van de mensheid, aangezien de cyclus van de tijd verderging en andere Kosmische
impulsen in het spel kwamen.
…Avebury was de navel, de
omphalos, het ultieme symbool van alle geboorten. Een ontmoetingsplaats tussen
hemel en Aarde, het was het kosmische centrum van waaruit de wereld werd
gevoed. …Maar de plek zelf, en zijn
spirituele opvolger Glastonbury maken nog steeds diepe herinneringen aan de
oude betekenis ervan los.”
Volgens lokale traditie wordt
er gezegd dat St. Jozef van Arimathea naar Engeland kwam als metaalkoopman die
tin zocht, vergezeld door de jongen Jezus [5]. Het is interessant de mogelijke
route te bekijken die de Heilige familie over zee naar Engeland bracht via
Frankrijk, toen Gallië, vanuit Phoenicië. Diodorus Siculus beschrijft in detail
hoe in Cornwall gedolven tin werd getransporteerd naar een eiland dat Ictis
werd genoemd en dat tijdens laagtij verbonden was met het vasteland; dit wordt
over het algemeen beschouwd als St. Michael’s Mount aangezien het perfect past
bij de hedendaagse beschrijving. In dat geval zou de aankomst op het knooppunt
van vier belangrijke lijnen zijn geweest – Michael-Maria en Apollo-Athene. Er
zijn andere mogelijke mededingers voor Ictis, onder meer Falmouth, Looe Island,
het eiland Wight (destijds Vectis genaamd) en zelfs Glastonbury (destijds een
gewijd eiland dat bekend stond als Avalon).
De stichting van Christus’
bouwwerk bij Glastonbury is meer dan traditie of folklore. Getuigenis van zo’n
voorchristelijke of Keltische ‘kerk’ bij Avalon werd gevonden in een brief van
St. Augustinus aan Paus Gregorius (600 A.D.)[6] waarin staat:
“In het westelijke deel van Engeland is een bepaald koninklijk eiland
van behoorlijke omvang, omgeven door water, overvloedig in alle pracht van de
natuur en levensbehoeften. Daarin vonden de eerste neofieten van de Katholieke
wet, daarvoor door God gekend, een kerk, niet door menselijke kunst
geconstrueerd, maar door de hand van Christus zelf, voor de redding van Zijn
volk.” (Epistolae ad Gregorium Papam)
Glastonbury is eveneens genoemd
in de Arthuriaanse leer. De Abdij van Glastonbury tekende op dat Koning Arthur
hier in 540 A.D. werd begraven. Eveneens dat zijn overblijfselen en die van
Koningin Guinevere werden verwijderd en begraven bij de nieuwe kerk. Bovendien
wordt gezegd dat elk van de twaalf Ridders van de Ronde Tafel claimde af te
stammen van St. Jozef van Arimathea [6].
Is daarom Glastonbury de
locatie van het hartchakra van de Aarde? Velen geloven dat het zo is volgens
hun eigen spirituele reizen. De goddelijke energieën van compassie die daar
eens in het verleden waren verankerd door Jezus, St Jozef van Arimathea, Maria
Magdalena en anderen liggen er nog steeds en wachten erop volledig te worden
geoogst.
Gedurende de 1980-er jaren,
stelde ziener Robert Coon een interessante kaart van de Aarde op. Daarop
identificeerde hij twee wereldomvattende leylijn aders die corresponderen met
veel van Gaia’s meest gewijde plaatsen. Een pad was vrouwelijk en de andere
mannelijk. Samen werden ze de “Regenboogslang” genoemd. Het deel van de
vrouwelijke ader die de Britse eilanden kruist bleek samen te vallen met de
Michael-Maria-Icknield corridor. In een volgende fase probeerde Robert de zeven
chakra’s van de Aarde te definiëren. Interessant genoeg plaatste hij het vierde
oftewel hartchakra bij Glastonbury en Shaftesbury – beiden bevinden zich binnen
de cirkel met de 20 mijl radius.
Wat kan er dus uit deze hoge
concentratie van belangrijke gewijde sites, die sterk zijn in de hoogste
religieuze tradities, rijk in historie en waardoor een belangrijke
wereldleylijn ader loopt, afgeleid worden? Kan het allemaal toeval zijn? Het is
natuurlijk aan ieder persoonlijk hierover een mening te vormen.
Voor degenen die hun verdere
energie van meelevende gedachten willen besteden aan dit gewijde deel van de
wereld, hier volgen de details van de plaatselijke zonshoogte voor die dag:
Zonsopgang om 07:46 GMT
Zonsondergang om 17:05 GMT
Astronomische dageraad duurt 120 minuten
Een flexibele benadering
Er zijn verschillende manieren
om deze meditatieoefening uit te voeren. Sommigen zullen stil gebed of diepe
meditatie en het scenario van ‘met licht gevulde’ leyen prefereren. Anderen
zullen liever de zaak overdenken terwijl ze buiten het landschap exploreren. Er
zijn er tevens die liever binnen blijven en de formaliteiten omtrent de
leylijnen en aanverwante onderwerpen nastreven om voor zichzelf nieuwe bewuste
ontdekkingen te doen. Of je nu je favoriete plek bezoekt of thuis blijft, in
een groep werkt of alleen, de keus is aan jou. Er is voor elk wat wils.
Welke methode je ook prefereert
en waarbij je op je gemak bent, het gaat allemaal om het geven van energie van meelevende
gedachten aan en interesse in deze gewijde paden. Hoe meer zo’n intentie aan ze
wordt gegeven, hoe meer bewustzijnslicht hun ruimte zal vullen. Dat oude
gezegde … het is de gedachte die telt, betekent heel veel in dit geval.
En eindelijk…. een succesverhaal
Deze week liet een stel, dat
deel uitmaakt van een healing groep en in een klein plaatsje in het Zwarte Woud
in Zuid-Duitsland woont, weten dat ze een groot succes hadden behaald met het
bevrijden van de energie die gevangen zat in een kruising van drie lijnen op
een kloostersite. De groep had hun pogingen zo’n 10 jaar zonder succes gedaan.
De uiteindelijke doorbraak werd drie weken geleden bereikt – precies op
dezelfde tijd dat Monty de oproep voor het werk aan de leylijnen deed!
Felicitaties aan alle betrokkenen!
En zo, aan iedereen die besluit
om deel te nemen op zondag 2 februari 2014: de stichting wenst jullie allemaal
succes met jullie inspanningen.
Tot de volgende update,
Mark
Referenties
[1] The Knights Templar Revealed :
The Secrets of the Cistercian Legacy – Alan Butler and Stephen Dafoe
(Templar Books, 1999)
[2] The Sun and the Serpent : An Investigation into Earth Energies –
Hamish Miller and Paul Broadhurst (Pendragon Press, 1989)
[3] Bluestone Magic : A Guide to the Prehistoric Monuments of West Wales
– Robin Heath (Bluestone Press, 2010)
[4] Powerpoints : Secret Rulers & Hidden Forces in the Landscape –
Robin Heath (Bluestone Press, 2005)
[5] Did Our Lord Visit Britain as they say in Cornwall and Somerset –
Rev. C.C. Dobson : (Covenant Publishing – eerste publicatie, 1936)
[6] St Joseph of Arimathea at Glastonbury –
Lionel Smithett Lewis (Lutterworth Press, eerste publicatie, 1922)
23 februari 2014
